روش اول، انجماد خمیر به طور مستقیم پس از اولین تخمیر، شامل انجماد خمیر بدون تقسیم آن است. در حالی که این روش کمترین تأثیر را بر کیفیت نان دارد، بهبود محدودی در راندمان تولید ارائه می دهد و بنابراین معمولاً مورد استفاده قرار نمی گیرد.
روش دوم، انجماد خمیر تقسیم شده، شامل تقسیم خمیر به گلوله های کوچکتر پس از تخمیر اول، گرد کردن آنها و سپس فریز کردن آنها است. در این روش از گلولههای خمیر کوچکتر استفاده میشود که در نتیجه زمانهای انجماد و ذوب کوتاهتر میشود و در زمان حفظ کیفیت نان صرفهجویی میشود و آن را به روشی رایج تبدیل میکند.
روش سوم، انجماد خمیر شکل، امکان تخمیر و پخت فوری بعد از ذوب را فراهم میکند و در نتیجه راندمان تولید بالاتر، اما کیفیت نان کمی کاهش مییابد. بسیاری از کارخانههای بزرگ از این روش برای تولید خمیر{1}نیمهتمام استفاده میکنند.
روش چهارم، انجماد تخمیر نهایی، شامل اجازه دادن به خمیر شکلدار قبل از انجماد، یک تخمیر نهایی کامل (تخمیر دوم) میشود. این بدان معناست که خمیر را می توان بلافاصله پس از ذوب شدن پخت و کارایی بالاتری نسبت به چهار روش قبلی ارائه داد، اما اغلب با مشکلات کیفی مواجه می شود. معمولاً فقط برای خمیرهای دانمارکی پرچرب و پر قند-و خمیرهای بریوش استفاده میشود.
روش انجماد از قبل پخته شامل پخت خمیر کاملاً تخمیر شده تا زمانی که پروتئینها سفت شوند و سپس انجماد این خمیر نیمه پخته-است. پس از آماده شدن برای خوردن، به سادگی ذوب شده و تا زمانی که کاملا پخته شود، بپزید. نان تهیه شده از این محصول نیمه تمام{4}را دیگر نمی توان نان تازه پخته شده در نظر گرفت. پوسته های پیتزای تجاری موجود با استفاده از این روش درست می شوند.
روش انجماد محصول نهایی، به عبارت دیگر، شامل انجماد نان پخته شده برای نگهداری است. به سادگی قبل از خوردن آب آن را ذوب کنید، یا می توانید آن را دوباره منجمد کنید تا عمری دوباره به آن ببخشید. این روش راحتترین روش است، اما مگر اینکه آن را در خانه درست کنید، هیچکس نمیخواهد این نوع نان را از نانوایی بخرد.
